W języku polskim występują specjalne litery ze znakami diakrytycznymi, takie jak ą, ę, ó, ć, ń, ś, ź, ł, ż.
- Intonacja w pytaniach tak/nie: podnosimy głos na końcu zdania.
- Akcent wyrazowy: zwykle pada na przedostatnią sylabę.
Specjalne polskie litery
| ą: wąż (wąż) | ś: środa (środa) | ń: koń (koń) | rz: rzeka (rzeka) | dż: dżungla (dżungla) |
| ć: ćma (ćma) | ź: źrebak (źrebak) | ł: Łódź (Łódź) | sz: szafa (szafa) | dź: dźwięk (dźwięk) |
| ę: ręka (ręka) | ż: żaba (żaba) | cz: czas (czas) | dz: dzwonek (dzwonek) |
Taka sama wymowa, ale inny zapis
| ó: stół (stół) | u: but (but) |
| ż: żaba (żaba) | rz: rzeka (rzeka) |
| h: historia (historia) | ch: chleb (chleb) |
| ć: ćma (ćma) | ci: ciasto (ciasto) |
| dź: dźwig (dźwig) | dzi: dziecko (dziecko) |
| ś: środa (środa) | si: siostra (siostra) |
| ź: źrebak (źrebak) | zi: ziemia (ziemia) |
Wyjątki!
- „rz” i „ż” mają tę samą wymowę (/ʐ/), ale zmieniają znaczenie słowa. Przykład: morze – może.
- Czasami akcent pada na trzecią lub czwartą sylabę od końca. Przykład: zrobiliśmy, widzieliście.
