Przymiotniki dzierżawcze

Co to są hiszpańskie przymiotniki dzierżawcze?

• Wskazują, do kogo coś należy: „moja”, „twój”, „ich” itd.
• W hiszpańskim stoją zawsze przed rzeczownikiem: mi casa, nuestros hijos.
• Muszą zgadzać się z liczbą i (częściowo) rodzajem rzeczownika, który opisują.

Krok 1: liczba – mi czy mis?

Najpierw wybierz liczbę: pojedynczą czy mnogą.

• mi + rzeczownik w liczbie pojedynczej: mi hermano – mój brat
• mis + rzeczownik w liczbie mnogiej: mis hermanos – moi bracia
• To samo z innymi: tu/tus, su/sus.

Uwaga praktyczna

• Formę liczby mnogiej tworzysz prawie zawsze przez dodanie -s: mi → mis, tu → tus, su → sus.
• mi hermanos ✔ mis hermanos

1. Popatrz na rzeczownik: hijo (syn) – lp. → mi hijo.
2. Popatrz na jego liczbę mnogą: hijos (dzieci/synowie) – lm. → mis hijos.

Krok 2: rodzaj i liczba przy nuestro / vuestro

Przy nosotros i vosotros musisz uważać na:

• rodzaj (męski / żeński)
• liczbę (lp. / lm.)

Jak wybierać krok po kroku?

1. Sprawdź czyje: my → nuestro / nuestra / nuestros / nuestras; wy → vuestro / vuestra / vuestros / vuestras.
2. Sprawdź rodzaj rzeczownika: m. / ż.
3. Sprawdź liczbę: lp. / lm.

Przykłady:

• my + dom (m, lp.) → nuestro piso
• my + firma (ż, lp.) → nuestra empresa
• my + pracownicy (m, lm.) → nuestros empleados
• wy + koleżanki (ż, lm.) → vuestras compañeras

Krok 3: su / sus – jeden problem, wiele pytań

su / sus jest bardzo częste i sprawia wiele pytań.

• su oznacza: „jego”, „jej”, „pana/pani”, „ich”.
• sus – to samo, ale przy rzeczowniku w liczbie mnogiej.

Najważniejsze:

• Su / sus zależy od rzeczy, nie od liczby osób.

Jak rozróżnić: jego? jej? ich?

• Często wynika to tylko z kontekstu rozmowy.
• Jeśli trzeba, w języku mówionym można dodać wyjaśnienie: su jefe, el jefe de Ana – jej szef.

Szyk zdania: gdzie wstawić mi, tu, su…?

W tym rozdziale używasz tylko przymiotników dzierżawczych (przed rzeczownikiem).

• Poprawnie: mi familia – moja rodzina
• la familia mi – forma niepoprawna na tym poziomie

Schemat:

• posesor (domyślny w osobie) + przymiotnik dzierżawczy + rzeczownik

Przykłady:

• (yo) → mi oficina
• (tú) → tus amigos
• (nosotros) → nuestra hija

Typowe błędy Polaków – na co uważać?

• 1. Zła liczba przy mi/tu/su:
  mi hermanos ✔ mis hermanos
• 2. Mieszanie mi/tu z nuestro/vuestro:
  „nasza firma” to nie mi empresa, ale nuestra empresa.
• 3. Zły rodzaj przy nuestro/vuestro:
  nuestro madre ✔ nuestra madre.
• 4. Tłumaczenie „ich” zawsze jako sus:
  „ich dom” – su casa (lp.), „ich domy” – sus casas (lm.).

Szybki test samokontroli

1. Czy umiesz zdecydować, czy potrzebujesz formy lp. czy lm.?
   Sprawdź: ____ amigos (moi przyjaciele) → mis amigos.
2. Czy pamiętasz, że nuestro/vuestro zmieniają się z rodzajem?
   Sprawdź: „nasza babcia” → nuestra abuela.
3. Czy rozumiesz, że su/sus zależy od rzeczy, nie od liczby właścicieli?
   Sprawdź: „ich szef” → su jefe; „ich szefowie” → sus jefes.
4. Czy pamiętasz, że przymiotnik dzierżawczy stoi przed rzeczownikiem?
   Sprawdź: „moja rodzina” → mi familia, nie familia mi.

Jeśli na wszystkie pytania odpowiadasz „tak”, masz bazę, by swobodnie opowiadać o swojej rodzinie i relacjach, używając mi, tu, su, nuestro, vuestro….