Francuski mówiony

Czasami występują różnice między francuskim mówionym a francuskim pisanym.

Wyjaśnienie nauczyciela

Po co są te słowa w mowie (wypełniacze i „reakcje”)?

W naturalnym francuskim mówionym często dodaje się krótkie słowa, żeby:

Uwaga: to nie jest „gramatyka pisemna”. W e-mailu do pracy zwykle ich nie dodajesz, ale w rozmowie brzmią bardzo naturalnie.

Chcesz zrobić…	Najczęstszy wybór	Naturalny przykład (mowa)
Zawahać się, zacząć delikatnie	Euh…	Euh… j’peux te demander un service ?
„No wiesz / cóż”, odpowiedzieć spontanicznie	Ben / Bah	Ben… j’sais pas, j’te confirme cet après-midi.
Przejść do sedna, kontynuować	Alors…	Alors, on fait comment pour le planning ?
Wniosek / skutek („więc”, „w rezultacie”)	Du coup	J’ai un imprévu, du coup je pars plus tôt.
Sprostować, doprecyzować („właściwie”)	En fait	En fait, je peux pas venir demain matin.
Dać przybliżenie („tak jakby”, „typu”)	Genre	Genre, je prends deux jours, pas plus.
Zaskoczenie (mocno)	Quoi ?!	Quoi ?! Tu pars maintenant ?
Zdziwienie (neutralnie)	Ah bon ?	Ah bon ? T’es en arrêt maladie ?
Zakończyć temat / przejść dalej	Bon…	Bon… on en reparle après la réunion.
Niedowierzanie („serio?!”)	Sérieux ?!	Sérieux ?! Ils refusent ta demande ?

Łączenie i skracanie (bardzo częste):
- Il y a → y a
- Tu as → t’as
- Je suis → j’suis / chuis
- Je ne sais pas → j’sais pas / chais pas
„Ne” w przeczeniu znika:
- Je ne sais pas → j’sais pas
- Je ne peux pas → j’peux pas
Połknięte dźwięki (mówimy szybciej, mniej wyraźnie):
- Je vais demander… → J’vais d’mander…
- Il prend des vacances → I(l) prend des vacances
- Il faut prévenir… → Faut prévenir…

Ważne: to są formy mówione. Na piśmie (mail, raport) trzymaj formy pełne: Je ne sais pas, Il faut…

Du coup pisz zawsze tak: du coup, nie: ~~de coup~~.
T’as = tu as (czasownik avoir). To nie ma nic wspólnego z ta („twoja”): ~~Ta déjà cumulé…~~
Faut to skrót od il faut. Nie dodawaj podmiotu: ~~Il faut prévenir~~ (pełna forma) / Faut prévenir (mowa).
Ah bon ? (zdziwienie) vs Sérieux ?! (mocne niedowierzanie). Dobierz ton do sytuacji zawodowej.
Genre w pracy używaj oszczędnie: brzmi bardziej potocznie (OK w rozmowie z kolegą, mniej w formalnym kontekście).

Niektóre dźwięki zmieniają się i są upraszczane w mowie: "Il y'a" → "Y'a" ; "Tu as" → "T'as " ; "Je suis → "J'suis"/Chuis" ; "Je ne sais pas" → J'sais pas/Chais pas".
Partykuła przeczenia "ne" często znika w mowie: je ne sais pas → j’sais pas.
Niektóre dźwięki nie są zawsze wymawiane. Przykład: Je vais demander la permission → "J'vais d'mander la permission." ; Il prend des vacances → "I(l) prend des vacances." ; Il faut prévenir le manager → "Faut prévenir le manager."

Mot à l'oral (Słowo w mowie potocznej)	Exemple (Przykład)
Euh…	Euh… je demande un congé demain. (Eee… proszę jutro o urlop.)
Ben / Bah	Ben, je prends un congé payé. (No, biorę płatny urlop.)
Alors…	Alors, je vois mon manager demain. (W takim razie jutro widzę się z moim menedżerem.)
Du coup	J’ai un imprévu, du coup je pars. (Mam coś nieprzewidzianego, więc wychodzę.)
En fait	En fait, je suis en arrêt maladie. (Właściwie jestem na zwolnieniu lekarskim.)
Genre	Genre, je prends deux jours de congé. (Tak jakby biorę dwa dni urlopu.)
Quoi ?!	Quoi ?! Tu pars en congé maintenant ? (Co?! Jedziesz teraz na urlop?)
Ah bon ?	Ah bon ? Tu es en arrêt maladie ? (Naprawdę? Jesteś na zwolnieniu lekarskim?)
Bon…	Bon… je demande un jour de congé. (Dobra… proszę o jeden dzień urlopu.)
Sérieux ?!	Sérieux ?! Tu refuses le congé ? (Serio?! Odmawiasz urlopu?)

Instrukcja: Wybierz poprawne zdanie (naturalny mówiony francuski).